07082020چهارشنبه
بروزرسانیچهارشنبه, 13 جون 2018 11:27

همبستگی / ویلپنت

منتشرشده در مقالات و نظرات
06 تیر 1394
این نوشتار در تلاش فهم مقوله همبستگی است. در گام نخست درک عام از همبستگی در ظرف اجتماع بررسی می شود. پس از بازبینی گذرائی در دنیای پیشامدرن، سیر تکوین این مقوله در جهان مدرن دنبال می شود. این سطور در مسیر خود به رابطه همبستگی و سیاست نظر افکنده، کارکرد آن را به استناد آراء اندیشمندان می کاود. مقاله نگاهی منفی به موضوع "همبستگی ملی" دارد. با نشان دادن ضعفهای خودمان بر این باور است که "همبستگی ملی" در این برهه از زمان یک آرزو است؛ شاید هم دست نیافتی.مقاله در پایان به تجربه ویلپنت بعنوان بک منشورعملی برای دست یابی به همبستگی ملی نگاه می کند. انسان در ظرف اجتماع حیاتمند است. تمامی رفتارهای انسانی در شبکه پیچیده ای از کنش و واکنش جمعی شکل می گیرند. بدون درک این گزاره نمی توان انسان، نیازمندیهای او، حقوق و وظایفش را تعریف نمود. استمرار این کنش و واکنشها در بستر زمان، ویژگیها و خصوصیات انسانی و جمعی را فرم می دهد. ما در کهکشانی از "مفاهیم" و واژها و ارتباطات شناوریم. در کنار هم قرار گرفتن، زمانی خلاق و مؤثر است که میان "آحاد" رابطه ای همبسته، اندام وار و پیوسته برقرار شود. کار جمعی، تشکیلات، تقسیم کار و تعیین مرزهای وظیفه و مسئولیت، مادۀ این ارتباط ارگانیک است. در دنيای ماقبل مدرن "عصبیت ابن خلدونی" توضیح دهنده مقوله همبستگی است. عناصر ِ سنتی ای حاکم بر روابط قومی (خون، نژاد، دين و يا تركيبی از اين عناصر) اعضاء یک گروه را به هم پیوند می داد. فرد ِ حل شده در جمع، مسئول عمل خود نبود. قبیله و هنجارهای جاری ارتباطها و حوزه مسئولیتها را مرزبندی می نمود. در جهان کنونی اما ما با معجون ِ دوآلسیم مواجه هستیم. علی رغم گسترش پدیده های "مدرن" ما شاهد وجود شبکه های فربه سنتی و بدوی هم می باشیم. در این جوامع "عصبییت" نيرويی را ايجاد می كند كه معطوف به قدرت بوده وموجب بروز تحولات سياسی واجتماعی می گردد. شاید بتوان ادعا نمود که در جهان مدرن ارزشهای سنتی در قالب ِ نوینی (اما هدایت شده) در خدمت مراکز قدرت و سوداگران قرار می گیرند. بعنوان مثال در جوامع قبل از مدرن، پیوند زوجهای جوان به مدد روابط سنتی انجام می گرفت. امروزه این وظیفه به انستیتوهای دوست یابی، به شبکه های مجازی و غیره واگذار شده است. در تاريخ انديشه علوم اجتماعی مقوله همبستگی (Solidarität) سابقه ای طولانی دارد و منظور از آن هماهنگی ميان اجزاء تشكيل دهنده كل نظام اجتماعی می باشد. ریشه های مفهومی آن در سرزمین اروپا به حقوق روم باز می گردد. با طرح مفهوم „obligatio in solidum" هر فرد در مقابل گروه و هر گروه در مقابل جرائم ِ عضو، بار مسئولییت را بدوش می کشید. با ورود به عصر مدرن تحولات دامنه داری حیات و زیست اجتماعی انسان را دگرگون نمود. نوسازی وپیشرفتهای شگرف ِ صنعتی باعث بروز ناهماهنگی بین اجزاء متجانس و همبسته قديم گردید. روند مدرنیته، شهرنشینی و صنعتی شدن، فروپاشی تدریجی پيوند های سنتی را بدنبال داشت. نباید از نظر دور داشت، که پيوند های مدرن هم با سرعت و با سهولت، امکان استقرار نمی يابند. این پروسه ای است سخت، طولانی و در پهنه فردی بسیار پردرد و مشقت زا. انسان درجهان مدرن با انبوهی از تضادها مواجه خواهد شد. حل این تضادها متضمن درکی مدرن، نگاهی مدرن و آمادگی "نقادی انعکاسی" (Kritische Selbstreflektion) فرد نسبت به خویش است. انسان ِ مجهز به درک "نقادی انعکاسی" قبل از هر کس با خویشتن خویش در کشاکش است. در این "چرخش کپرنیکی" باید از خود آغاز نمود. پرادیگمای مدرن، نقادی خلاق ِ خویش است: عبور از خود برای یاری رساندن به دیگران. "دریافته ام که یک انسان تنها زمانی حق دارد به انسانی دیگر از بالا به پائین چشم بدوزد که ناگزیراست او را یاری رساند تا روی پای خود بایستد." (گابریل گارسیا مارکز). مقوله "همبستگی" در پهنه های گوناگون ِ فرهنگی، اجتماعی و سياسی مورد بررسی قرار می گیرد. همبستگی اجتماعی بنیاد رابطه انسانی است. انسانها به هم نیاز دارند و در یک شبکه ای مدنی با همدیگر تنظیم رابطه می کنند. هیچکس بی نیاز از دیگری نیست. می توان امید وار بود که این نوع همبستگی هيچ گاه از بین انسانها رخت برنبندد. "وضعییت هابزی" جنگ ِ همه برعلیه هم بندرت یافت می گردد. از طرف دیگر فقدان همبستگی، یعنی ناهنجاری در کل ِ نظام اجتماعی، درعالم خارج از ذهن متصور نیست. "خانه دوست كجاست؟در فَلق بود كه پرسيد سوارآسمان مكثی كردرهگذر شاخه نوری كه به لب داشت به تاريكی شن ها بخشيدو به انگشت نشان داد سپيداری [....]" یا اینکه "در میان راه" وقتی که برای نیل به "انسان شدن" مکثی می کنیم تا "مأمنی باشیم و یاوری"، همبستگی انسانی را ارج می نهیم. (راه خویش، شاملو) همبستگی و ستيزاما رمانتیک در نظم سیاسی رنگ می بازد. نظم سیاسی با این حس بسی بیگانه است، گرچه با آن کاملا غریبه نیست. "تنازع بقاء" سنگ بنای جهان سیاست است. سیاست همیشه گروهی را موضوع عشق و محبت قرار می دهد و با گروهی دیگر سرِ ِ عداوت دارد. هميشه با کسانی همبسته ايم، به اين علت ساده که قرار است در تقابل با "ديگری" باشیم. دور و نزدیک شدن به این یا آن گروه در دنیای سیاست پیامهای متفاوتی را ساطع می کند. "دوست شدن" با گروه "الف"، می تواند به معنای اعلان ستیز و یا کشاکش با گروه "ب" باشد. در هماوردی با "دیگری" ممکن است بسیاری به دام همبستگی با "غیر خودی" گرفتار آیند. سیاست مرز می کشد، مرزهایش حتمأ خصلتی پایدار ندارند. دوست ِ دیروز، دشمنِ امروز است، و شاید این دشمن، دوست فردای ما. مشکل ِ تشخیص دوست و دشمن، موضوع همیشگی جهان سیاست است. عدم تشخیص ِ صحیح نسبی متحدان، ورطه ای است هولناک برای سیاسیون. نسبییت آن هم پارامتری است، از ناپایداری شرایط پر شتاب. در طی سه دهه گذشته، کنش سیاسی دولتمردان تهران راه ِ وفاق ملی را سد و موجبات تفرق را در عرصه های فراوانی فراهم نموده اند. حس نفرت جایگزین مدارا شده، ستیز خصلتی عام یافته و حضوری قدرتمند دارد. ستیز حُکمرانان با ملت به پهنه های روابط فردی هم سرایت نموده است. پرخاشگری، تند خویی، آمریت، منشی غیر دمکراتیک، بد دلی و ترسندگی، چابلوسی و "برخرِمراد سوار شدن " عارضه های آن ستیز نهادینه شده اند. تبیعض و تفاوت گذاری سرشت شریعت ِ ملایان است. جهان این شریعت، جهانی سیاه وسفید و مملو از دوآلیسم است. مقلد و مجتهد، مرتد و مؤمن، پاک و نجس، حرام و حلال، زن و مرد، بیت الاسلام و بیت الکفر همه سازه های این نگرش منحط اند. این آپارتاید وسیع در متن واقعیتهای اجتماعی به تشدید ستیز دولت با مردم می انجامد. دولت مدام ستیز را با ملت تکثیر می نماید. مرزهای روشنی هم دیده نمی شود، چون دولت گفتمان ِ حاکم را رقم می زند و هر لحظه "دوست" و "دشمنی" جدید دارد. این آشفته بازار ِ "خودی و غیر خودی" مردم را هم سردرگم می کند. پریشانی و تشتت پروژه نظام در راستای تضمین بقاء است. سر درگمی ملت خود را در این نشان می دهد، که گاها دوست ِ نظام را، دشمن او قلمداد می کند و خود را با او "همبسته" می داند. داستان "جنبش سبز" نمادی از این سردرگمی است. بعضآ مردم در انتخاب "دوست" دچار توهم می شوند. خشونت وکمبودما در جهانی خشن بسر می بریم. خشونت ِ آن تنها منبعث از صلابت، سختی و فاجعه مادیت مستولی بر آن نیست. بیگانه شدن انسان و اسیر بودن او در چنبره مصرف فقط یکی از فجایع آن است. گوئیا خشونت در پهنه های زیست انسانی عنصری است پایدار. انسان با توسل به خشونت (کلامی، قلمی، فیزیکی) در تلاش تثبیت ِ موقعییت خویش بهر قیمت است. ما نه فقط جای دیگران را تصرف می کنیم، بلکه در راستای حذف او هم می کوشیم، تا خود را "اعتلاء" بخشیم. در این ستیز بسی احکام غیراخلاقی هم مجاز است! این ستیزی است برای جبران کمبودهایمان. در کشاکش سخت تاریخ ِ خویش، انسان در گیر مصافی پیگیر برای رفع "کمبود ها" بوده است. بروزِ خشونت انسانی فقط زائیدۀ نبود ِامکانات مادی او نیست. انسان پس از سیر شدن "هار" می شود و سر بلعیدن همه جهان را دارد. درندگان و وحوش با این نوع خشونت بیگانه اند. شیر وحشی، پس از صید آرام گرفته به خوابی خوش می رود و تا گرسنگی بعدی "جهان به کامِ" اوست. کمبود های انسان لاجرم مادی نیست: کمبود شهرت، حس حقارت، کمبود قدرت، تمایل به آماریت، کمبود امنیت، کمبود احترام، نیاز به عشق، محتاج مقبولیت در جمع، نیاز به توجه دیگران، نیاز به زیبایی، نیاز به دستگاه منتظم ایدئولوژیک، عطش سیری ناپذیر به دانستن، و فراوان کمبودهای دگر. جدال برای رفع کمبودها، ستیز سیاسی ـ اجتماعی انسان را رقم می زند. همبستگی فقط زمانی متصور است، که آمادگی برآورده کردن و یا حداقل فهم نیاز دیگری را داشته باشیم.به باور من، ما با این گزاره بسیار غریبه هستیم. ما تربیتی "غارتگرانه" داریم. اعتدالاعتدال در دنیای سیاست پیوسته راهگشا بوده است. در غیر این صورت سیاست ورزی مسدود شده، نفرت و خشم کور، گفتمان حاکم می گردد. اعتدل با عدالت و تعدیل همریشه است، و آن "راست و برابر شدن" است (مؤید الفضلاء)، بردباری، آرامی و راستی است، "میانه حال شدن در کمیت و کیفیت" (منتهی الارب ) است. آن حکومتی که راه اعتدال نرود، لاجرم تخم "ستیز" می پراکند. تندباد ِ ستیز گریبانگیر آن نظم خواهد شد. "اعتدال گرائی" پس از قرنها کشاکش در تاریخ جامعه ما، در کانون توجه قرار گرفته است. ولی ما هنوز در ابتدای مسیری پر زیر و بم هستیم. "اعتدال گرا" قبل از هر کس شجاعت نقادی بُرنده از خود را دارد. بسی از فرهیختگان ما اینکاره نیستند. این گرایش در ما بسیار رقیق است و وجه غالب نیست. ما آرام آرام از دوران طفولیت فاصله گرفته، مسیرعنفوان را اندکی گذرانده به بلوغ نزدیک می شویم. همه ما با آهنگی متفاوت در این مسیر راه می پوئیم. نشانه های طفولیت در بیان ادبیات سیاسی ما بسیار پررنگ است. شاید نظریه "رشد شناختی" ژان پیاژه برای توضیح مراحل رشد آدمی کمکی باشد برای درک طفولیت اجتماعی ما. هنوز ما در بیان و فرموله کردن خواسته ها، نظریات و انتقادهایمان عاجزیم. از تفکر منطقی درویم. یکی از ویژگیهای مرحله پیش عملیاتی (Präoperationalen Intelligenz) در این نظریه "خود مداری" است (Egozentrismus). پدیده "خود مداری" در ما کمرنگ نیست. خشونت هسته مرکزی تاریخ سیاسی ما ایرانیان است. ما گذشته ای آغشته به خشونت داریم. شاید به همین علت است که استخراج واژگان و صفاتی چون خویشتن ‌داری، صبر، بردباری، فهم دگری، تعامل، تحمل، رعایت حقوق انسان‌ها و تسامح از تاریخ سیاسی ما دشوار است. تاریخ ما بیشتر با واژگانی مانند غارت، مصادره، حذف، کشتار، فرار، و مهاجرت دمساز است. شاید بتوان ادعا نمود که در ایران نه فقط اسلام بلکه مارکسیسم روسی موجبات افراطی گری سنتی را فراهم آورد. این خشونت در بعد جهانی با کشیدن "دیوار آهنین" عملا ما را هم از درون شقه نمود. روح اعتدال یعنی اینکه بیاموزیم سنجیده سخن گوییم، از لفاظی فاصله بگیریم، اغراض نکنیم،‌ در مورد آنچه که نمی‌دانیم سکوت کنیم. در آموزشهای اسلام تأکید های فراوانی به خویشتنداری، صبر و سکوت و دقت شده است. خداوند خود را دوست صابران می داند (ولله یحب الصابرین). من این صفات را در خودمان برجسته نمی بینم. آدم ایرانیمتین است که بر این گزاره انگشت بگذاریم، که طیفی وسیع از جامعه ما هنوز از تفکر منطقی فاصله دارد. دقیق سخن گفتن و دقیق فکر کردن از بنیادی ترین استوانه های "اعتدال گرائی" است. بیماری مزمن ما ایرانیها این است که "همه چیز دان" هستیم. ایرانی همه چیز می داند. "همه سر حریف است". مَثَل "آچر فرانسه" بیان عامیانه یک تراژدی فرهنگی است. هر کدام از ما یک "بحرالعلوم" خود بنیادیم. می توان ادعا نمود که هیچ ملتی به اندازه ما "پژوهشگر"، "مفسر سیاسی" "فعال سیاسی"، "کنشگر سیاسی"، "محقق" و منتقد و غیره ندارد. هر کدام از ما خود یک "رهبر" یم.سر سپردن به صلاحیت دیگران خود یک شجاعت مدنی است. این اصلی است سکولار. اگر ورزشکار خوبی هستیم، گمان داریم که نظریه پرداز متبحری هم می باشیم. مرزها را نمی شناسیم و بدون کسب صلاحییت مکفی در هر موضوعی نه تنها نظر می دهیم بلکه بر صحت و سُقم آن هم پای می فشاریم. ولی در کمال بی مسئولیتی از زیر بار پاسخگوی به نتیجه کار با هزار ترفند فرار می کنیم. "زرنگی" نوع ایرانی حدیثی است بس مفصل. مطلق گرائی در ما رگه های برومندی دارد. این فقط مختص متشرعان و مستبدین نبوده و نیست. این جَزمیت منبعث از استبداد انباشته شده در تاریخ ماست. استبداد به معنی نبود روح جمعی، اغراق، پرگویی، درشت‌گویی و سفسطه ریشه های تناوری در ما دارد. ما در نوشتهایمان دل نگران عدم عدالت هستیم، به نبود قانون معترضیم ، ازعدم رعایت حقوق زنان در قرآن و دگر کتب آسمانی خشمگینیم ولی خود قانون شکنانه رفتار می کنیم، جانب عدالت را حتی در نوشته هایمان نمی گیرم و کنترلی سخت بر زن و دخترانمان اعمال می کنیم. از "هجمه گویی" می نالیم، ولی زشتترین واژه ها را در وصف دیگران بکار می بندیم. متظاهر هستیم. در جمع عبوس و جدی، در جای دگر رقصان و خندان. مظلوم نمائی، در راستای فرار از پاسخگویی، حتی در یک دیالوگ ساده، زمانی که پای استدلال چوبین است، حربه ای است دیرینه در نزد ما "پارسیان". گاه کوروشی ایم، گاه زرتشتی، گاه شیعه، زمانی عارف دلسوز و یا مارکسیستی پیشاهنگ و شاید هم سکولاری که با هر آئین و مذهبی سر دشمنی دارد. پرده بکارت دخترمان برتر از هر آئینی است و یا مصرانه بر ختنه فرزند ذکور پای می فشریم، اما منتقدی آتشین از آئین موسی و اسفار پنچگانه ایم.به طفلی می مانیم که نمی تواند دردهایش را بیان کند.حتی مارکسیستها و سکولارهای ما تمایلات مذهبی اند. در پروراندن این فرهنگ البته ملایان هم در گذر زمان شایستگی لازم نشان داده اند. اما راستی با آنانی که با جهان دمکراتیک آشنا هستند، و چندین دهه است که در فرنگ زندگی می کنند ، چه باید کرد؟ در اینجا دیگر کنترل و فشار ارگانهای نهادینه شده سرکوبگر موضوعیت ندارد. پس مشکل کجا است؟ این مشکل حتما در خودِ من جاری است. نظم واژگانیمخالفان در پروسه نزاعشان با ملایان، آنها را منتسب به ویژگیهای متعددی می کردند. شاید سردر گمی در شناخت حکام ِ جدید هم نقشی بسزا ایفاء نمود. گروهی آنها را "وابستگان به امپریالیسم"، گروهی دیگر "آخوند انگلیسی" نام نهادند. نظام به "فاشیسم" و "توتالیتاریسم" توصیف گردید، کسانی دیگر به آنها "خشونت طلبان"، "انحصارگرایان"؛ قدرتمداران، و غیره لقب دادند. باری زبان محالفت، مدام تغییر یافت و عرصه سیاسی ما در هر دوره ای نظم واژگانی نوینی را برای ادامه ستیز تولید می کرد. رژیم هم با گفتمانهای جدیدی صف آرائی نوینی را ارائه می کرد: "جامعه مدنی"، "گفتگوی تمدنها"، "اطلاح طلبان دینی" "روشنفکران دینی" و "دوم خردادیها". این پروژها پیش درآمد "جنش سبز" بود، بدون اینکه قصد انکار شرکت میلیونی متنفران و خشمگینان از حکام را در این جنبش مدنی داشته باشیم. در این بلبشوی واژگان معلوم نیست که "خشونت طلب"، "راست سنتی"، "مستضعف" و "مستکبر" و "امریکائی" و غیره چه کسی و چه گروهی است. همین عارضه هم متأسفانه در طیف وسیع مخالفین و اپوزیسیون سرنگونی طلب هم دیده می شود. به یکبار دوست دیروز در زمره "دشمنان" قرار می گیرد. و آن "دوست دیروز" ادبیاتی را "استعمال" می کند، که در فرهنگ ِ لغت "ناسوتی" بهینه نبوده و سکولاریسم را نشاید. و یا اینکه همکاری بیست ساله با اپوزیسون را به مفاهیمی چون "جو سازی، فضای امنیتی" و غیره متصف می نمایند. سر در گمی ما حدیثی است دیرینه و مطّول. جبهه همبستگی و اعتمادهمبستگی در جهان سیاست، مقوله ای است بنیادین و پیچیده. دست یابی به آن پیش شرطهایی دارد. درهم ریختگی تئوریک مخالفین در فرای مرز ها پدیده ای است مزمن و بازدارنده بر سر ِ راه همبستگی. این آشفته بازار تحلیل تئوریک راهبند اصلی "همبستگی" است: بخشی مُسّر بر آن چیزی است که به "اصلاح طلبی" در درون نظام متَصَف است و بر این باور کهنه پای می فشرد که نظام رفرم پذیر است. بخشی دیگر با رویکرد سرنگونی، دارای تشکیلاتی جدی نبوده و به "روشنگری" بسنده می کند. این بخش عملا با اعتراف به عدم وجود "آلترناتیو" خود را خلع سلاح کرده و به حاشیه رانده شده است. طرح و پروژه جدی دیده نمی شود. از طرفی پروژه "سکولاریسم" کپی برداری شده از عصر روشنگری جهان غرب هم تا کنون هیچ راه حلی ارائه نکرده است. وانگهی سکولارهای ما، همان کسانی هستند، که در دوران ناپختگی جوانی "استالنیسم" و یا "راه حل سوم" را چاره جامعه ما می دانستند. این خود نشانی است از عدم درک ویژگیهای جامعه ما.من به سکولاریستهای وطنی به دیده تردید می نگرم. گذشته ای درخشانی دیده نمی شود. طیف وسیعی از ناراضیان و متفکران هم در لابیرنت جدال با متشکل ترین سازمان سرنگونی طلب وارد شده اند. نزاع با واژگانی ادامه می یابد که چندان تفاوتی با واژگان گفتمانی حاکم در ایران ندارد. بحثی قابل تأمل، علمی و صادق طرح نمی شود. گاها نمی توان فهمید با چه هدفی به این نیرو شلیک می شود. هر آنچه است، "تکفیر" است، و جدال و "خود مداری". آن نیرو هم با امعان نظر به شرایط ویژه نبرد، پیچیدگی اوضاع، تنگ شدن حلقه محاصره، عدید بودن دشمنان، تحمل بسی فشارهای طاقت فرسا، شهادت پی در پی رزمندگانش و زنجیره ای طویل از توطئه های سنگین به سمتی هل داده می شود که هر آنچه بیشتر بر مواظعش پای می فشرد و چاره را در رادیکالیسم بیشتر می بیند. این نیرو خود را تنها و در محاصره دشمن و "دوستان" سابق می بیند. این وضعییت را کسانی با "غلیان مذهبی" توصیف می کنند، بدون تلاش در درک "دیگری". طرف مورد مهاجم هم این حملات را "خیانت" ارزیابی می کند. فاصله ها مدام بیشتر می شود. همبستگی رنگ می بازد. "درک دیگری" (Empathie) سکوی دست یابی به تفاهم است که در مسیر خود شاید به وفاق ملی راه یابد. ما از اقرار به نقش مخرب خود شانه خالی می کنیم. در این فضا فقدان اعتماد بسی برجسته است. نبود اعتماد، گره ای است بر سر راه "همبستگی" ملی. به باور من با توجه به تجربیاتی مملو از خشونت در خطه فرهنگی ما، برای نیل به همبستگی بین نیروها در قدم اول پافشاری بر گسترش ادبیاتی با رویکرد عدم خشونت لازم است. سپس تقویت حس دوستی، درک دیگری، صداقت، راز داری و امانتداری. بدون اعتماد سازی، دستی یابی به هدفی بسیار بزرگتر به نام "همبستگی" هیچ میسر نیست. خشونت از واژه می آغازد و در مسیر تکاملش به ترور فرد و یا ترور شخصیت می انجامد. می توان بر این باور پای فشرد که بکارگیری خشونت ِ واژه ای در گام نخست نیّتی را در خود حمل می کند. این نیت نمی تواند "خیر خواهانه" باشد. ما حق داریم با خشونت (حتی از نوع واژه ای آن) به دیده بدگمانی بنگریم. خشونت گو، اهل وفاق نیست. صلاحییتاین پندار بسیار قوی است، که ما تمایل به این داریم که، يک تنه قله های پرافتخاری را فتح نماییم. در کار فشرده جمعی و تشکیلاتی اما ، افتخارات نصیب فرد نمی گردند، گروه و تشکیلات به مثابه نهادی جمعی، سمبل ارزشها و افتخارات است. بسیار چهره های ارزشمند و "تحلیل گران " صلاحییت داری در احزاب سنتی آلمان بکار روزمره جدی مشغولند. کادرهایی خاموش و بی نشان. من شک دارم که ما چنین می اندیشیم. ما همگی دربدر بدنبال کسب افتخارات فردی هستیم. ما حتی به کادرهای تربیت شده فداکار، خاموش و بی نشانمان، قیم مآبانه می نگریم و در تلاشیم راه و رسم زیستن را به آنان بیاموزیم.نشانه گرفتن کادرهای اشرف و لیبرتی عدم تمکین به به مقوله صلاحیت است.این نگرش بر بحران همبستگی می افزاید.فقدان روحیه جمعی، دیسیپلین گریزی، عدم پذیرش هژمونی، فردیت و گرایش به آنارشیسم، تحت دفاع از دمکراسی و مبارزه با "جباریت"، دستیابی به منشور همبستگی را بسی بغرنج نموده است. مخالفین در خارج از کشور تا کنون گامهایی در راستای تشکیل یک جبهه برداشته اند، اما ماحصل جز کشاکش و جدل و جدائی چیزی نبوده است. تنها تجربه پایدار کا رجمعی در خطه فرهنگی ما در سی سال گذشته شورای ملی مقاومت بوده است (با تمامی کاستیهایشاین شورا در پهنه فرهنگی / سیاسی ایران، با امعان به کاستیهای یاد شده در ما، دستاوردی است شگرف. باید قبول کرد که قابلییت و توانایی بیشتر، ما را فراتر از دیگری می نشاند. اعتدالگرائی و عقلانیت بر پاشنه فرد نمی چرخد، بلکه مهارتها و توانمندیهای او در مرکز توجه قرار دارند. قدرت "حل تضاد" میزان سنجش ارزشها است. فضیلتی است برجسته، اگر بدون قیل و قال به شایستگی و دانش "دیگری" اقرار نموده، مطیع ِ سیستم شایسته سالاران باشیم. البته می توان تلاش نمود، نقش مخرب و بی عملگی خویش را هم با لفاظی های دمکراتیک پوشاند. دموکراسیدرک ما از دموکراسی، درکی است بسیار مبتدی. ما از دموکراسی فقط آزادی حرف زدن و نوشتن می فهمیم. دمکراسی در باریک ترین درک آن، یعنی اطاعت، یعنی هژمونی پذیری، یعنی گردن نهادن به تعهدات و اجراء فرامین جمعی، یعنی خراطی کردن خویش و پذیرش هرم هیرارشی. آنانی که در احزاب مدرن غرب به کار جمعی وارد شده اند ویا اینکه در فعالیتهای اقتصادی در اروپا و امریکا درگیرند، شناختی ملموس از این مفاهیم دارند. در جوامع دمکراتیک، شهروند فقط ادعای حقوق مدنی ندارد، آنچه که میزان است، وظایف و تعهدات شهروند است. قانون از او اطاعت می طلبد. دمکراسی گردن نهادن به صلاحیت دیگران است. دمکراسی راز داری، امانتداری و حس تعلق (Loyalität) است. در دموکراسی فرد با امضاء قرار دارد کار متعهد می گردد که حافظ اسرار شرکت و یا اداره متبوع خود باشد. تخطی از این امر موجبات پیگرد قانونی را فراهم می نماید. دمکراسی حساب پس دادن است. دموکراسی شناخت ِ جایگاه و توامندیهای خویش است. بدون قصد توهین گویم:بسیار دیده ام "تحلیگر سیاسی" را که در برخورد با یک پروسه بسیار مبتدی قضائی دچار پرت و پلا گوئی شده و در گفتگو با یک وکیل دون پایه آلمانی و یا کارمند ساده اداره کار، گرفتار احساس حقارت می گردد. و یا در یک جدل ساده خیابانی توان یک برخورد مستدل و متینی را ندارد، اما بخود اجازه نسخه پیچی برای بحران منطقه خاورمیانه و کارکردهای انقلاب و غیره می دهند. مختصات جامعهبه باور من بخش غیر متشکل مخالفین برون مرزی، تا کنون به مثابه بخشی از بحران عمل کرده است. عدم تمایل به پذیرفتن مختصات جامعه ما مضاف بر علت نیز است. ندیدن وجه بسیار نیرومند ایمانی در جامعه ایران، مشکلی را حل نمی کند. بر بحران هم می افزاید. این موضع ما را به حاشیه می راند و ستیز برانگیز است. جامعه ما ذخائر تنومند ایمانی دارد، باید بتوان به عناصر پیوند دهنده آن، با رویکرد همبستگی بها داد.مذهب ستیزی سکتاریسم و پراکندگی را دامن می زند، برنده آن ملایان اند. سکولارهای ما مذهب ستیزند. ما بخش کلانی از ذخایز سیاسی امان را برای تولید ستیز و گشایش جبهه های نبرد جدید بکار می بندیم. مذهب ستیزی تحت لوای سکولاریسم جامعه را شقه کرده و "کنشگران" سیاسی مخالف قرائت حاکم از دین را طرد می کند. ما با چه مکانیسمی می توانیم مؤمنین سکولار را در جمع خود بگنجانیم. مؤمنینی که شاید در کشاکش با ملایان بسیار جدی ترند. زبان سکولاریستهای وطنی زبانی است پر ستيز و نفرت افکن. این زبان به اتحاد همه نمی انجامد. این نوع دیالوگ در عرصه سیاسی، مخاطب خود را به ستیز و نه به همبستگی فرا می خواند.اصولا باب دوستی ما با دیگران، به واسطه موضوع مشترک ستیز و صلح تعریف می شود. نتیجه:در چنين شرايطی پروژه همبستگی برای زیستی نیکو در دنیای سیاست در صدر اولويتها می نشیند. به باور من اما با توجه به ویژگیهای ما، (طرح شده در فوق) دستیابی به منشوری جامع که بتواند نیروهای اپوزیسیون را در زیر چتر "همبستگی" به هم نزدیک نماید، خوشبینانه نیست. شاید حادثه ای در صحنه سیاسی ایران رخ دهد که در شور و شعف انقلابی فوران شده از آن، نیروها را به هم نزدیک نماید. امر "همبستگی" با برگذاری کنگره و کنفرانس و دور از عمل احتماعی دست نیافتنی است. همبستگی نه در بحث و فحص که در پراتیک فعال اجتماعی شکل می گیرد.شاید بتوان ادعا نمود که تجمع سالانه ویلپنت درحومه پاریس، ظرفی است آماده برای دست یافتن به منشورعملی همبستگی با رعایت دوری و نزدیکی از همدگر باشد. ویلپنت شاخص و نماد بین المللِ همبستگی با جنبش ِ ایرانیان برای خلع ید ازحاکمان تهران است. ویلپنت فضائی است برای دست یابی به مینیممهای همبستگی. با شرکت در این تجمع می توان ساختارهای "همبستگی" ملی را پی ریزی نمود. دوران تنگ نظریها، انحصار طلبیها و عدم پذیرش صلاحیتها به پایان رسیده است.ظرف همبتسگی ملی آماده است، بدان بپیوندیم. آیا می توان با تکیه بر خرد سیاسی به منشوری دست یافت که نیروهای سیاسی را به هم نزدیک نماید؟به باور من ویلپنت یک منشور است که ما را بهم پیوند می دهد دکترعزیز فولادوند بن/آلمان بازخوانی شده ژوئیه 2015) محمد رضا روحانی: شكايت از برادر مسعود به امام حسين(ع) .٢) همانجا.) کریم قصیم.) محمد رضا روحانی، همانجا. ــــ
آی مردم، آی بیخبران و آی باخبران شما را چه می شود؟ رقص و شادمانی در کوی و برزن و بر فراز ماشین ها برای کدامین "فتح الفتوح" است؟ به آیندگان بگوئید، در سینه ها ثبت کنید، در یادها حک نمایئد که ملایان ما را ملعبه دست خویش کرده اند. آخر رقص را "فعل حرام " دانند که "احتیاط واجب در ترک آن است". حالیا بر رقصندگان در کوی و برزن "حد جاری" نمی کنند. آی زنان غافلید که "رقص زن فقط براى شوهرش جایز است، و بقیّه اشکال دارد"؟ اینان بسیاری را به جرم خندیدن، رقصیدن، کمانچه زدن و ترویج شوق و سرور آزار دادند، کشتند و به صلابه کشیدن. آری اینان متجاوز از سه ده است، که ما را "می رقصانند". و یا اینکه ما را به سازشان "می رقصیم".اینان با گزمه هایشان حقی مسلم از ما را سلب می کنند، ما را بر تیرکها می آویزانند، تازیانه می زنند، قلمهایمان و قلبهایمان را می شکنند، اما چند صباحی دگر ولی نعمتانه ، نیمچه حقی را پس دهند و ما را سرمست از "احقاق حقمان" می رقصانند.به باور من این رقصها را حلاوتی نباشد. البته شاید این شادیها صادقانه و برآمده از امیدهای آنان باشد: لغو تحریمها و بهتر شدن اوضاع اقتصادی، دورشدن خطر جنگ، تقویت جناح مذاکره کننده در مقابل "افراطیون" و آزاد کردن احتمالی دارایی‌های مسدود و مصادره شده ملت ایران تا سقف ۱۰۰ تا ۱۵۰ میلیارد دلار. ولی آی زنان، مردان، جوانان نمی پرسید (لااقل از خویشتن) که آیا اینان صلاحییت دریافت این دارائی ها را دارند؟ چه مکانیسمی این دریافت را نظارت خواهد کرد؟ این ثروت وارد کدام چرخه خواهد شد؟ آیا این اموال به سرنوشت درآمد های نفتی دچار نخواهد شد؟ مگر امپراطوریهای ملون پنهان و آشکار به کسی تا کنون حساب پس داده اند که این بار دوم باشد؟ ما ایرانیان گوییا از ضعف حافظه تاریخی و جمعی رنج می بریم. مگر نه اینکه اینان در فضای سیاسی کشور تا کنون کارناوالهای متعدد مهندسی نموده اند ولی سرانجام اوضاع بر همان پاشنه قبل چرخید. ملایان را اعتماد نشاید. ملایان با یاغیگری و بر خلاف تمامی عرفهای سیاسی ما را در جهان ایزوله نمودند و فقط در مواجه با یک اراده قدرتمند و مشت پُر زور به میز مذاکره کشانده شدند.آنهم برای خرید فرجه بقاء.همیشه گفت شده، که اینان در مقابله با اراده ای قدرتمند وا می دهند. برای چه می رقصیمبی کفایتی و یاغیگری شیوخ اقتصاد نیمه جان کشور را در تیرس و محاصره سختترین تحریمهای اقتصادی جهانی قرار داد. فشار ناشی از تنبیهات بین المللی رژیم را زحمکتشان شهر و روستا تحمل می کنند. افزایش غیر قابل کنترل بیکاری (نشریه تحقیقات اقتصادی خاورمیانه از یک بحران خبر می دهد که جمعییت کل کشور را بطور نسبی فقیر کرده است) عدم پرداخت حقوق معلمین، ورشکستگی و تعطیلی شرکتها ایرانی حتی در اقلیم کردستان تنها نمونه های کوچکی از نتایج این تمرد است. تحریمها راههای تنفسی اقتصاد را مسدود کرده اند: تحریمهای شورای امنیت، تحریمهای اتحادیه اروپا، تحریمهای یک جانبه دولتها، تحریمهای گنگره امریکا، تحریمهای علمی (رایانه، فیلترینگ آی پی ایرانی)، تحریمهای کشورهای مختلف از اروپا و آسیا. کشورهایی نظیر مصر، بحرین (بزرگ ‌ترین بانک‌های کشور بحرین به تحریمها پیوسته اند)، امارات متحده عربی، اندونزی، آذربایجان، مالزی، حتی روسیه و چین وارد این اجماع جهانی شدند.آیا وضعمان بهتر خواهد شد؟ لوزان؛ میدان تنبیهمذاکرات آشکار و پنهان هسته ای پس از فرود و فرازهای مطول و سناریوهای "وین 1" تا "وین 4" و حرکتهای "غیر موزون" و کسل آور تهران سرانجام در لوزان سوئیس به گُـل یا به گِل نشست. محمد جواد ظریف وزیر امو خارجه دولت حسن روحانی و فدریکا موگرینی نماینده عالی اتحادیه اروپا در سیاست خارجی و امور امنیتی در روز ۱۳ فروردین ۱۳۹۴ (دوم آوریل ۲۰۱۵) در دانشگاه پلی تکنیک لوزان سوئیس متن یک "بیانه" را با عنوانبیانیه مشترک پایانی مذاکرات هسته‌ای ایران قرائت نمودندFull transcript: the international statement on the Iranian nuclear deal)). در این کنفرانس مطبوعاتی طرفین به تفاهمنامه ای ارجاع دادند که مبنای توافق نهائی قرار خواهد گرفت.این تفاهمنامه (Parameters for a Joint Comprehensive Plan of Action) با عنوان اختصاری "PJCPOA" به معنای "پارامترهای برنامه جامع اقدام مشترک" می باشد.متن منتشر شده از طرف وزارت امور خارجه ایران و امریکا حاوی تفاوتهایی بنیادین است. با مقایسه و بررسی متون انتشار داده شده از جانب طرفین، ابهامات زیادی طرح می گردد. ولی آنچه که مبرهن است بر خلاف ادعای طرف ایرانی اولا برنامه هسته ای ایران برای مدت 15 سال به حالت تعطیل درخواهد آمد، ثانیا پس از این قدم تهران موظف به ادامه مذاکرات شده و شرایط همچنان پر تنش است و به هیچ وجه عادی نخواهد گردید، ثالثا ورود و بازرسی از جانب قدرتهای 5+1 به حوزه های نظامی ایران تحت عنوان ضرورت روشن شدن مسئله PMD پذیرفته شده، خامسا تحریمها همچنان به قوت خود باقی است و هیچ تحریمی لغو نشده. در سند انگلیسی می خوانیم که چنانچه ایران به تعهدات خود عمل کند، امریکا و اروپا فقط در تحریمها "تخفیف" (Relief) قائل خواهند شد. استخوانبدنی تحریمهای اعمال شده از جانب واشنگتن، اتحادیه اروپا و شورای امنیت سازمان ملل متحد همچنان به قوت خود باقی خواهد ماند.گرچه تیم مذاکره کننده ایرانی با گفته های متناقض روایت دگری ارائه دهد. بعضی از تحریمهای موجود:1. تحریم شرکتهای کشتیرانی ایران.طی قطعنامه ۱۹۲۹ شورای امنیت (خرداد ۱۳۸۹) خطوط کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران که شامل اکثر شرکت های کشتیرانی ایرانی می شود در محاصره چفت و بندهای تحریم قرار دارند. اطلاعات نشان می دهند که بیش از 70 شرکت کشتیرانی ایرانی، شعبات وابسته با آن و یا طرفین خارجی در لیست تحریم اتحادیه اروپا قرار دارند. http://www.peykeiran.com/Content.aspx?ID=41724 هدف خارج نمودن خطوط کشتیرانی ایران از مسیرهای اصلی تجاری آبی دنیا و حدف سهم بازار ایران از حمل و نقل دریایی است. برای نمونه «کشتیرانی جمهوری اسلامی ایران» و شرکت ملی نفتکش که مسئولیت اصلی در ترانسپورت نفت ایران را به عهده دارد، د ر چنبره تحریم هستند. ما به اهمییت خطوط آبی در چرخه اقتصاد ایران بیشتر آشنا خواهیم شد وقتی بدانیم که حمل و نقل دریائی کم هزینه ترین نوع حمل در تجارت بین المللی است. به استناد آمارهای موجود سهم حمل و نقل دریایی در جابجایی کالاهای وارداتی و صادراتی از نظر وزنی ۹۰درصد و از نظر ارزشی ۷۰درصد است. یعنی به لحاظ تناژی شش ميليارد تن از انواع كالاها را در بر می گیرد. تقريبا يك سوم این میزان را كالاهای نفتی و يك سوم آن را كالاهای خشك و فله و بقيه را كالاهای غير فله تشكيل می دهند. این نشان از وابستگی قابل توجه تجارت خارجی ایران به حمل و نقل دریایی دارد. تحلیل گران سیاست خارجی و اقتصاد بین الملل بر این باورند که مهم‌ترین و آسیب پذیرترین بخش اقتصادی ایران در تیررس تحریم‌های امریکا و اروپا قرار گرفته است. در دهه 90 رشد اقتصاد جهانی معادل 4/2% برآورد گردیده است در حالیکه رشد تجارت جهانی 200% افزایش را نشان می دهد. همین روند برای دهه اول قرن بيست و يكم نيز پيش بينی شده است. پیمانهای بین المللی در امور تجاری و گمرکی (GATT) که از سال 1948 فعال است، موجبات رشد تجارت بين المللی را فراهم آورده است. در نتيجه دور دوم مذاكرات در سال 1994 در اروگوئه موانع بسياری از سر راه تجارت آزاد برداشته شد و تعرفه های گمرگی به میزان قابل توجه ای برچیده شد. تا سال 2000 ما شاهد افزایش حجم تجارت جهانی به میزان 50% نسبت به سال 1994 بودیم. عواملی چون تكنولوژی مدرن ارتباطات (فاکس، ایمیل و اینترنت) كه امكان سفارش سریع کالاها را فراهم می نماید و از طرفی كاهش چشمگیر هزينه حمل و نقل دريايی به میزان 70% در 20 سال گذشته، نقش اصلي را در افزايش تجارت به عهده داشته اند. در حال حاضر "سازمان تجارت بین المللی" (WTO) به مثابه قدرتمندترین ابزار تجارت، کنترل اقتصاد جهانی، برنامه ریزی و گسترش آن را در ید قدرت خود دارد. درخواست عضویت ایران هنوز مورد قبول واقع نشده است.(لیست تحریمها را می توان در ویکیپدیا مشاهده نمود) 2. تحریم شرکت‌های کشتیرانی و بهره برداری بندرتعداد زیادی از شرکتهای کشتیرانی ایرانی در لیست تحریمها قراد دارند. از جمله این شرکتها، شرکت "تایدواتر خاورمیانه" از شرکتهای زیر مجموعه سپاه پاسداران می باشد. حوزه فعالییت "تایدواتر خاورمیانه" شامل ارائه خدمات بندری، دریائی و کشتیرانی، انجام عملیات هیدروگرافی و لایروبی، اجراء پروژه های عمرانی ساخت سازه های دریائی، تخلیه، بارگیری عملیات کانتیری، باربندی و ترخیص در کلیه بنادر و مرزهای گمرکی. یکی دیگر از شرکتهای کشتیرانی مورد تحریم "شرکت سینا" می باشد، که در اسفند ماه سال 66 توسط بنیاد مستضعفان به منظور انجام عملیات تخلیه، بارگیری و خدمات بندری محصولات وارداتی در بنادر گمرکات کشور تاسیس گردید. در حال حاضر 82 درصد سهام شرکت به صورت مستقیم و غیر مستقیم در اختیار بنیاد مستضعفان می باشد. این شرکت بعنوان تنها اپراتور صد درصد عملیات تخلیه و بارگیری کالا در بنادر بوشهر و نوشهر و بیش از 50% عملیات بندر "امام خمینی" را بر عهده دارد. تحریمهای ایالات متحده امریکا از اول جولای سال ۲۰۱۳ میلادی مقرر می کند که کلیه خطوط بین الملی حمل کانتینر حق ورود به بنادر ایران را ندارند. چنانچه وال استریت ژورنال گزارش می دهد، این تحریمها باعث گردید که صادرات نفت ایران به میزانی کمتر از نصف کاهش یابد. افزایش بیمهاز جمله دلایل اصلی این افت صادرات، محدودیت شدید اعمال شده بر حمل و نقل تانکرها و افزایش بیمه آنها می باشد. شایان ذکر است که اگر کشتی ای مشمول تحریم حمل و نقل کالا نباشد، در صورت نداشتن بیمه حوادث و خسارت (Protection and Indemnity) "P&I" اجازه تردد به هیچ بندری را ندارد.با اشاره گذرا یه این فاکتها می توان تصوری از فلج شدن حمل و نقل دریائی ایران توسط تحریمهای ایالت متحده و اتحادیه اروپا داشت. 3. تحریم نظام بانکی و بیمه ای مرتبط با حمل‌ونقلهدف این تحریم افزایش هزینه‌های تولید و مبادلات کالاهای صادراتی و وارداتی می باشد که باعث کاهش توان رقابت اقتصادی کشور می گردد و عملا ساختار آن را فلج نموده است. تحریم بانک مرکزی ایران از سوی اتحادیه اروپا، حیات اقتصادی ایران را دچار مخاطره نموده است. «انسداد دارایی‌های بانک مرکزی در اتحادیه اروپا» یکی از این اقدامات تنبیهی می باشد. به گفته منابع آگاه حدود ۱۰ میلیارد دلار دارایی بانک مرکزی ایران در اتحادیه اروپا بلوکه شده باشد. مضافا اینکه تقریبا 80 تا 100 میلیارد دلار دارایی بانک مرکزی ایران در حساب‌های خارج از کشور مسدود می باشند. میزان قابل توجه این ثروت در چین و هند بلوکه و غیرقابل دسترسی می باشد. سوئیفتعلاوه ‌برانسداد دارایی‌ها، تحریم‌های اتحادیه اروپا باعث شد که دسترسی ایران به سیستم نقل و انتقالات مالی بین‌المللی سوئیفت (Society for Worldwide Interbank Financial Telecommunication/SWIFT) نیز قطع گردد. سوئیفت یکی از پیشرفت های تکنولوژیک نظام بانکداری است که بسیاری از مشکلات بین المللی مبادلات را برطرف نموده است. این سیستم که در حال حاضر 7000 مؤسسه در 197 کشور جهان عضو آن می باشند، مبادلات ارزی بین واحدهای ارزی بانکهای داخل و خارج از هر کشوری را فراهم می نماید.این انجمن از شنبه ۲۷ اسفند ۱۳۹۰ در راستای اعمال تحریم‌های اتحادیه اروپا خدمات خود را به برخی بانک‌های ایرانی قطع نموده است. مضافا اینکه تحریم‌های اتحادیه اروپا، کلیه فعالیت‌های اقتصادی اعم از نقل و انتقال و مالکیت دارایی در حوزه ارزی یورو را با مشکلهای جدی مواجه نموده است. البته عواقب تحریم بانک مرکزی گسترده‌تر از موارد یاد شده می باشد. با توجه به این نکته که بانک مرکزی ایران در تأمین اعتبار مالی در حیطه تجارت خارجی نقش محوری دارد، تحریمها موجب می شوند که فعالیتهای تجاری در زمینه "تجارت مواد خوراکی"، "تجهیزات پزشکی"، "محصولات کشاورزی"، "واردات دارو" و سایر موارد با سد و مانع جدی روبرو گردند. 4. تحریم افراد و مقامات تحریم شدهدر مجموع گفته می شود که تعداد 180 تن از عالی ترین مقامات نظامی، کشوری و قضائی تهران در لیست تحریم شدگان قرار دارد.http://www.farhangnews.ir/content/18544 ساده گرائی یا فریبکاریرأس هرم ملایان با بلاهتی ویژۀ مستبدین می گوید: "در همان روز توافق بایستی تحریمها به ‌طور کامل لغو بشود، این باید اتفاق بیفتد. اگر قرار باشد که لغو تحریمها باز متوقف بشود در یک فرایند دیگری، پس چرا اصلاً مذاکره کردیم ما؟". همین اظهارات را هم رئیس جمهور فقها در 20 فروردین 1394 در مراسم "روز ملی فناوری هسته ای ایران" ایراد نمود. این جملات البته مصرف داخلی دارد. اینان بخوبی آگاهند که لغو حتی یک تحریم در پروسه ای سنگین و طولانی بروکراسی و طی کردن مراحل متعدد اداری امکان پذیر است. تفاهمنامه ای "PJCPOA" مورد اتفاق ِ طرفین حاوی یک زمانبندی 10 تا 15 ساله (با فرض رویکرد توافق) امکان لغو تحریمها می باشد، آنهم با تفتیشهای آمرانه و بکارگیری مکانیسمی شدید از جانب "استکبارگران".البته این هم نشانی است از "ضعف و استیصال جهانخوارن"! "مقام عظما" شاید هنوز دامنه تحریمها و پیچیدگی جهان معاصر را درک نکرده است. چون حقیقت چیز دیگری استهنوز چند روزی از قرائت "تفاهم" لوزان و انتشار متن وزارتخانه های ایران و امریکا نگذشته است که سران رژیم به چند پهلو سخن گفتن و مغشوش کردن همت می گمارند. آنها نمی گویند که 15 سال تعلیق ماجراجویهای هسته ای در راه است. آنها نمی گویند که فقط شاید از سر ترحُم "تخفیف" هائی داده شود، آنها به مردم نمی گویند که باید به بازرسیهای شفاف تن دهند، آنها نمی گویند که در صورت "عدم تمکین" به مکانیزمهای کنترل، "تخفیف" پس گرفته و تحریمهای "معلق" برگردانده می شوند، آنها نمی گویند که کل زنجیره هسته‌ای از معادن اورانیوم گرفته تا تأسیسات نهایی مثل نطنز مورد بازرسی قرار می گیرد، آنها پنهان می کنند که "یک مکانیسم بین المللی ایجاد خواهد شد که در صورت لزوم هر زمان که لازم بداند بازرسیها را انجام دهد نه "حرف ایران که 'نمی‌توانید از اینجا بازدید کنید'." (مصاحبه اوباما)، اینان نمی گویند که "تحریم‌های مربوط به موشک‌های بالستیک و مجموعه‌ای از تحریم‌ها سر جایش می‌مانند."http://www.bbc.co.uk/persian/iran/2015/04/150401_u04_obama_irandeal چون حقیقت چیز دیگری است. "حق مسلم" یا کاپیتولاسیونما نسبت به دولت ملایان بد بین هستیم. این بدبینی پیشنه دارد. اینان بحرانهای خود ساخته چون گروگانگیری سفارت امریکا و پافشاری بر ادامه نامشروع جنگ باعراق را با جشن و پایکوبی بستند. بهای بس گران شعار منحوس "فتح قدس از کربلا می گذرد" را ملّتین ایران و عراق پرداختند. در آن افسانه "دفاع مقدس" نکبتی نهفته بود که تدوام، تثبیت و بقاء شومِ استبداد دینی را تبلیغ می کرد. گستردن دام تبعیض، نهادینه کردن خشونت و سرکوب، تنیدن لابیرنت مافیایی در حیات اقتصادی، زایش و پرورش ِکُنگلومِراتی (Conglomerate)از پاسدارـ دکترـ تاجر، تنها در زیر پوشش "دفاع مقدس" امکان پذیر بود. به میمنت تداوم جنگ و در پی آن سر کشیدن جام زهر ِاول، رانت خواری، عدم نظارت بر شبکه بانکی، چپاول و فساد و فربه شدن امپراطوری بنیاد مستضعفان و آستان قدس رضوی زمینی مساعد یافت.ملایان چون توان گسترش سلطنت شر خود در خاور میانه را نداشتند، جام اول را سر کشیدند. نمی توان اشاره نکرد که در آن شرایط هیستریک "دفاع از وطن"، حضورِ قدرتمند و سنگین سازمان مجاهدین خلق در نوارهای مرزی و سیاست داهیانه و شجاعانه آنها در قبال جنگ ضد میهنی یکی از علل مؤثر در خوراندن جام زهر اول بود. علی رغم حملات مدام و غیر عادلانه آنها پرچم مبارزه با جنگ را برافراشتند و تا امضاء سمبولیک قرارداد صلح پیش رفتند. بسیاری از "مفاخر ملی" منتقدان ِ آن دوران مجاهدین بودند و به آنها اتهامات زدند. "حق مسلم" دستگاه حاکمه نیاز ما نبوده و نیست. این نیاز بلند پروازیها و هژمونی طلبی های تهران است. ما طلبکاران نان، مسکن، آزادی هستیم. حق ما قانونمداری است، حق ما برچیده شدن بساط چپاول و غارت است، شفافیت، صلح، آزادی و امنیت حق ماست. حق ما خلع ید از کل دستگاه حاکمییت است. هزینه های گران و خرد کننده "حق مسلم" دستگاه حاکمه را ما پرداخیتم: قلمها شکسته شد، چهره کریه فقر قربانیها گرفت، سرکوبها غلظت یافت، شیوخ قوم تجاوز به حریم فردی را نهادیه کردند و نو کیسگان از دسترنج تهیدستان فربه تر شدند. ملت ما مدام در دلهره و نگرانی زیست، بیماران تنگدست دارو دریافت نکردند، صف فروشندگان کلّیه ها طویل تر شد، تن فروشان سیاه بخت در همه جا صف کشیدند، فشار تحریمها را نه نوکیسگان که تهیدستان بر دوش کشیدند، هر اعتراضی را هم به بهانه "حق مسلم" له کردند. همان له کردنهای دوران "جنگ جنگ تا پیروزی"، به بهانه "رفع فتنه درجهان". غافل از آنکه خود محور فتنه اند. ما هزینۀ گزاف هژمونی طلبی ها، ندانم ‌کاری‌ها، کینه‌ توزی‌ها و لجبازی‌های فقها را پرداخت کرده ایم. باز هم نباید از حق گذشت که افشاگریهای سازمان مجاهدین خلق از سال 2002 که بی توجه به انتقادات از محافل مختلف، پی گیرانه ادامه داشت، نقشی تعیین کننده در خوراندن جام زهردوم به ملایان ایفاء نمود. سکوت محافل ایرانی اپوزیسیون در قبال این تلاشهای دامنه دار، شجاعانه و اصولی نه تنها با پرنسیپهای مدنی همسنگ نیست بلکه سؤال برانگیز نیز هست.آی شیوخ! آی نو کیسگان، و حالیا چگونه است که از "حق مسلم" خود در می گذرید؟کاپیتولاسیون را جشن می گیرید؟ رسوائی آشکارتر بر شما گوارا باد!ای طایفه سخیفان و ای پلشتان، روزگار بر شما سیاه تر باد! دکتر عزیز فولادوندبن آپریل 2015
 شرایط بسیار حساسی را از سر می گذرانیم. جنبش در گردنه های بسیار مهیبی گرفتارآمده است. غول مهیب ارتجاع تمامی دار و ندارش را برای زمین گیر کردن و سر بریدن مبارزه مردم ما بسیج کرده است. مختصات ِ بغایت بغرنج بین المللی و منطقه ای به نفع مردم ما نیست. فقها را بیش از این شاد نکنیم.
فاشیسم خونریز ملایان تهران بار دیگر جنایت آفرید. سیاهی سلطنت شب سایه مهیب خود را باز هم گستراند.غمی بزرگ را بر سینه ما نشاند. سینه ما را شخم زد. شقاوت پیشگان، وحوش گرسنه در برهوت ِ سقوط ِ ارزشهابازهم جولان دادند. وای بر شما، تفو بر زندگی ناپاکتنان. سلام بر روح و قامت به خاک افتادگان، سلام بر ارج و کرامتتان، سلام بر کادرهای ارزنده این دیا، سلام بر ربّیون، سلام بر تربییت شدگانی که گنجیه ملی میهنی یک ملت اسیرند. گوهران کمیابی که تجربه مبارزاتی، سیاسی و تشکیلاتی را د ر حداقل سه دهه گذشته در غامض ترین شرایط منطقه ای و جهانی طی کرده بودند. استوانه های استقلال یک ملت. شناسنامه و هویت انسان ایرانی با هر نگرشی. آنانی که خود را در آتش فشانها پرتاپ کردند و ابراهیم واربه آتش پوزخند زدند. وای که قلب هر انسان شریفی از گلوگاه به جهان پُرتعفن پرتاب می گردد. در منجلاب کدرِ سقوط ارزشها، اینان ستارگانی هستند که نوید جهان دگری را به بشریت معاصر می دهند. و ما شاید توان هضم این ارزشها را نداریم. وای که زمین از پذیرش این کالبدد های شریف سرباز می زند، تا شریک این جنایت نگردد. وای بر سندگدلان، وای بر بی خبران، وای بر سست کنندگان و وای بر زین کنندگان اسبهای سفلگان. آی رجالگان به کجا نشانه گرفته اید؟ ماشه را بر کدام قلب پر عطوفتی می چکانید؟ این قلبها انسانییت را ترویج می کنند. لعنت همه کهکشان به شما باد! تفو بر شما.این همه دنائت در وجود ناپاکتان از کدامین منبع ارتزاق می کند؟ انسان شرقی با اسطورهای لمیده دراعماق تاریخ کهن دلخوش است.جاذبه رمانتیک اساطیر باستان او را شیدا می کند. ولی این اسطوره های پر صلابت، این قهرمانان بی نشان، این انسانهای شریف را نمی بیند. وای بر ما. راستی آنها تربیت شده کدامین مکتب اند؟ دل به کجا بافته اند؟ این شوریدگان در سر و سینه چه پنهان دارند؟ ما شاید توان هضم آن را نداریم. و بهت زده می گوئیم آنان "شستشوی مغزی" شده اند.وای بر ما بی خبران. راستی ما در این چند ماهه چقدر بر آنها تاختیم: مکتبشان، رهبرشان، اسلامشان را به سخره گرفتیم. وآنها صبور و پرفتوت به کار خود مشغول. و اکنون در جمع ما بی خبران نیستند و ما را با وجدان معذبمان تنها گذاشتند. من حتی از خواندن آن سطور شرم دارم. شرمی بی کران. آی "مفاخر ملی" کجائید.آیا در منطق مدافعان حقوق بشرِ وطنی باید حتمأ در "عزا و عروسی" اشان شرکت کرد تا حقوق بشر را ارج نهند؟آیا تعهد و عمل به منشور اعلامیه جهانی حقوق بشر و کنوانسیونهای دفاع از حقوق انسانی با منطق پایاپای کالایی سخیف قابل دفاع است؟ در"عرو سی و عزا" من شرکت کن! تا ازحقوق تو دفاع کنم. وای بر ما شرقیهای کتابخوان! از "غلظت اسلام" (قصیم) در نشستهای درونی آنها فیلسوف مآبانه خرد می گیریم، ولی غم ِ به خاک افتادگان را می خوریم. گوئیا این سلحشوران ِ نازنین در خلاء زیست می کرده و آرمان و مکتبی را در قلبهای پاک خود حمل نمی کرده اند. این هم نوعی انسانشناسی است! در بحبوبه نبرد با سیاهی و نکبت آنها را تنها می گذاریم، در این یورش هم جانبه حقوق "هم جنس بازان" را از آن بی دفاعان ِ گیرافتاده در گلۀ وحوش مطالبه می کنیم، به راهشان، به آرمانشان، به رهبری اشان با طعنه و تمسخر و کین می تازیم، ولی فرا خوان به "کنار نهادن اختلافات" در "این شرایط حساس" می دهیم. گوئیا حساسیت این دوران را امروز فهم کرده ایم. عجبا! وای بر ما! خود محورانه در بوق و کرنای "اختلافات" می دمیم، ولی مشتاق به نمایش گذاشتن "بلوغ اخلاقی و ملی خود" (فراخوان آقایان) هستیم. عجبا! وای بر ما! راه حل آقایان در"فراخوان" 30 آگوست 2013 هم چنین است:"با ایمیل، تلفن، ملاقات حضوری، با مسئولین انجمن‌های حقوق بشری، مدافعان حقوق پناهندگان، پزشکان، وکلا، پارلمانترها، احزاب، قضات، روزنامه‌نگاران، سندیکاها ووو از آنان بخواهیم که مقامات کاخ‌سفید، کمیساریای عالی امور پناهندگان ملل متحد، صلیب سرخ جهانی را نسبت به وقوع یک قتل‌عام هشدار دهند." آی مردم، آی آقایانشما به نقد پشت کرده، سراب نسیه را نشان می دهید؟شما ظرف آماده "همبستگي بين المللی با مقاومت" (قصیم) را که مولود میلیونها ساعت کار شگرف متمرکز، دسته جمعی، تشکیلاتی و بالنده در پرتو یک رهبری داهیانه می باشد را رها کرده، اکنون "فراخوان" به نوشتن ایمیل و تماس تلفنی می دهید. عجبا. وای بر ما! آخر خود شما را اعتقاد بر این بود که:"هرفرمانده مسئول و هر رهبر هوشمند ملي و انقلابي خوب مي داند حال كه نيرويي ساخته و در اختيار دارد با چنان صفات و خصائل, كه برغم هزار سنگ فتنه باريده از آسمان, كماكان عالي و درخشان, بلكه بهتر از سابق كار و تلاش مي كند, باري, چنين گنجينه ملي و ميهني را مي بايدش به هرقيمت حفظ و فعال – البته اكنون با سمتگيری تهران – نگهداشت و مسائلش را رفع به احسن كرد". عجبا. پس این همه تاخت و تاز بر این نیروی "ساخته" چیست؟ لطفأ آدرس و شماره تلفن و آدرسهای ایمیل این "مسئولین انجمن‌های حقوق بشری، مدافعان حقوق پناهندگان، پزشکان، وکلا، پارلمانترها، احزاب، قضات، روزنامه‌نگاران" را هم در آن فرا خوان اضافه کنید تا ما فرا خوانده شدگان بتوانیم وقت ملاقات حضوری بگیریم! البته اول باید از هفتخوان گرفتن وقت ملاقات گذشت، بعد موضوع را در میان گذاشت (مستلزم تسلط داشتن به زبان آلمانی است)، بعد توان تشریح امور را داشت، آنها راد توجیه و قانع نمود و خلاصه ...قصه طول است.خدا قـوّت... وانگهی آقایانخود شما با چند نفر از نمایندگان ایالتی استان محل اقامتتان ارتباط دارید؟با چند وکیل متخصص در امور حقوق بین الملل رابطه دوستانه دارید تا به مجرد دریافت ایمیل و تلفن شما فعال شوند؟چند نفر از آنها را تا کنون فعال نموده اید؟چند نفر وکیل و پزشک و روزنامه ئگار را تا کنون از این فاجعه مطلع کرده اید؟آیا گزارشی از این روزنامه نگاران در رابطه با کشتار فجیع منتشر شده است؟در طی این 80 و اندی پس از جدای اتان درچند "عروسی و عزا" شرکت جسته اید؟آیا آنها اکنون حاضر به دفاع ا زحقوق این پناهندگان در زنجیر هستند؟ لطفأ نام و آدرس ارتباطات برقرار شده از جانب خودتان را هم علنی کنید (شفافیت یکی از اصول سکولاریسم است) و حداقل مرا هم که به زبان آلمانی آکادمیک تسلط دارم بی اطلاع نگذارید تا من هم بتوانم فریاد خود را به گوش آن "پارلمانترها" برسانم. خدا قوت. (قصیم) پیشنهاد مشخص من به شما:آقایانبرای دفاع از جان "سه هزار نفر از هموطنان پناهنده ما در عراق، قتلگاه لیبرتی و اشرف [که] بدون هیچ دفاعی در محاصره " و گرفتار آمده در برهوت سلطنت شر، از شما در خواست می گردد که با دعوت از "مفاخر ملی" در اسرع وقت مقدمات یک راهپیمائی، تحصن و یا یک تجمع را فراهم کنید.فکر می کنم بتوانید حداقل 100 نفر را سازماندهی نماید. چون "فردا خیلی دیر است." خدا قـوّت... (قصیم) عزیز فولادوند 1 سپتامبر 2013 / کلن ـ آلمان

مسعود رجوی - پیام شماره۱۱ - آماده باش دوران سرنگونی - ۱۲ آبان ۱۳۹۷

massoud rajavi10 1396 8e878

ضد فتوا

فعالیت انجمن‌های پوششی وزارت اطلاعات در آلمان