09302020چهارشنبه
بروزرسانیچهارشنبه, 13 جون 2018 11:27
تازه‌ترین سخنان ولی فقیه زهر خورده مبنی بر وجود «برکات» جنگ ضد میهنی، بواقع حکایت همان ضرب‌المثل قدیمی «خود گویی و خود خندی، عجب مرد هنرمندی»، می باشد. براین مبنا اکنون صنعتی نوینی در دیکتاتوری ولی فقیه بنام «دسته گل دادن های سریالی» به یکدیگر راه افتاده که اساس و بنیان آن واقعیتی بنام «بن بست» و نبود «سیاست‌های راهبردی» در درون نظام آخوندی است. ابعاد تنفر و انزجار مردم از جنگ ضد میهنی که رژیم آخوندی طی چند دهه گذشته تلاش نموده بود تا بر واقعیت های ناشی از شکست آن، با تبلیغات سهمگین، دروغ و ریا خاک بپاشد، اکنون به یمن افشاگری‌های مقاومت ایران، به فعال شدن حافظه تاریخی مردم میهن امان ضریب زده است. سخن از جنگی اجنتاب پذیر می باشد که در سایه آن خمینی ضد بشر دو هدف را دنبال میکرد. نخست سرکوب نیروهای دمکراتیک و بویژه جلوگیری از رشد اجتماعی مجاهدین و دیگری برپایی اتحاد جماهیر اسلامی از طریق کشورهای همسایه با کلان استراتژی «امپراطوری آخوندی». خمینی در ۲۸ فرودین ۵۸ تمامی علائم و نشانه ها برای ورود به جنگ را به بیرون ساطع کرده و تنها مترصد فرصت بود. وی از جمله در سخنانی در جمع فرماندهان سپاه پروژه برپایی اتحاد جماهیر را اینگونه به تصویر کشیده بود: «صاحب منصبهای خوب ما داریم در عراق. صاحب منصبهای صحیح و متدین هستند. خود آن‌ها کودتا کنند. باید قیام کنند بر ضد او و مملکت خودشان را اسلامی کنند و حکومت خودشان را اسلامی کنند و قواعد هم اسلامی باشد». به یقین هر انسان منصف و آگاهی با دیدن دجالگری های امروز خامنه ای و بیان این نکته که «ما از جنگ بشارت به‌دست آوردیم، پیشرفت به‌دست آوردیم» به واقعیتی بنام سیاست های مخرب و پلید رژیم درزمینه کشور گشایی، صدور ترویسم، ساخت «بمب اتم» و یا «پروژه های موشکی» پی می برد. اما آنچه به رفاه، آبادانی، شکوفایی اقتصادی و یا جوهر آزادی در ایران آخوند زده بر میگردد، داده ها بیان واقعیت های دیگری را دارند. واقعیت در فردای جنگ ضد میهنی این است که رژیم آخوندی نه تنها هفت استان با بیش از هزار میلیارد دلار از سرمایه ها و منابع کشور را به باد فنا، بلکه فراتر از آن قریب یک میلیون را به کشتن داده و یا معلول نموده است. این واقعیت را هنوز بعد از گذشت سه دهه از جنگ ضد میهنی می توان در بسیاری از مناطق ضربه خورده بخوبی مشاهده نمود. از خوزستان تشنه به آب، برق با زیر ساخت های درب و داغان تا کوچ اجباری میلیون ها هموطن و به تبع آن برهم خوردن تعادل اجتماعی، قومی و فرهنگی کشور. کافی است تا نیم نگاهی به شهرهای ویران شده، شهرها و یا مناطق سوخته انداخته تا به ابعاد دجالگری و اوهام یک حاکم خون ریز و جنگ طلب بهتر پی ببریم. اگر «جنگ» برای خمینی و خامنه ای نعمت است، اما برای مردم ایران فقرو فلاکت، بیکاری و رکود اقتصادی و سرکوب ازادی ها است. اگر برای ولی فقیه زهر خورده جنک «موهبت» است ، برای مردم ایران نکبتی است که رژیم آخوندی برای حفظ قدرت خود به ارمغان آورده است.در سایه جنگ ضد میهنی بود که رژیم دسته دسته کودکان را به میدان های مین فرستاد و گورستان ها را آباد نمود.همچنین در سایه شوم جنگ بود که حکومت زندانیان سیاسی و عقیدتی مجاهد و مبارز را دسته دسته به جوخه های اعدام سپرد، شکنجه کرد و بیش از ۱۲۰ گور دستجمعی در جای جای ایران برپا نمود و باز در سایه جنگ ایران و عراق بود که رژیم آخرین چراغ سوی آزادی را کور و جامعه را با سرکوب خونین با روز سیاه کشاند.حافظه تارخی مردم ایران این واقعیات را از یاد نبرده است. این خمینی ملعون بود که بر ادامه جنگ تا آخری خانه و تا آخرین آجر تاکید داشت در حالیکه یک صلح عادلانه در دسترس بود و بدین سان منافع ملی ما را برای رسیدن به قدرت مطلقه به باد داد. در مقابل اما یک هماورد ملی و بویژه شخص آقای رجوی بود که بر صلح و حسن همجواری در سایه حفظ منافع ملی تا به آخرین آجر تاکید داشت. نیم نگاهی به طرح صلح از سوی مسئول شوار و اعترافات سران رژیم، برای نمونه پاسدار شمخانی، که در فردای آزادی خرمشهر، بغیر از مجاهدین هیچ جریان و یا گروهی برای خاتمه دادن به جنگ ضد میهنی فراخوان نداده است، شاید پاسخی باشد به آنانیکه تلاش دارند تا تلاش های و رزم مجاهدین و ارتش آزادیبخش ملی برای رسیدن به دمکراسی و آزادی را عامدانه با ادامه جنگ ضد ملی گره بزنند. سخن از طرحی است که براساس «بر مبنای احترام کامل به حاکمیت و استقلال ملی، تمامیت ارضی، عدم مداخله در امور داخلی یکدیگر، حسن همجواری و مصونیت مرزها از تجاوز» به امضاء طرف عراقی نیز رسیده بود و به لحاظ بین المللی مورد تاکید بسیاری از احزاب، شخصیت ها و حتی دولت ها قرارداشت. بقول آقای رجوی: «جنگی غیرعادلانه در خدمت بقاء استبداد دینی که در آن سال‌ها تنها مقاومت ایران در منتهای میهن‌پرستی و دفاع از منافع ملی برای حفظ جان و مال مردم ایران در برابر آن قد برافراشت و برچسبهای رذیلانه بسیار به جان خرید تا زمانی که ارتش آزادیبخش ملی درِ تنور جنگی خمینی را گل گرفت».این همان جوهر عرق ملی و میهنی از سوی مجاهدین است که اکنون بدلیل حجم عظیمی از تبلیغات عامدانه اضداد مقاومت ایران و بویژه بقایای سلطنت مدفون شده، آیت الله بی بی سی و یا رژیم آخوندی مخدوش می شود. براین منطق است که باید مضمون و جوهر این قدم میهنی را هرچه بیشتر سیقل داد و آن را برای نسل جوان که تشنه آزادی و در جستجوی حقیقت می باشند، بازگو نمود.
تنها چند روز به پایان ضرب العجل از سوی ایالات متحده برای راه افتادن تمامی تحریم‌ها بویژه تحریم‌های تسلیحاتی علیه دیکتاتوری ولی فقیه باقی مانده است. سخن از یکشنبه سیاهی برای مقام معظم و نظام اش می باشد که در فردای آن مجموعه عظیمی از مشکلات مالی، اقتصادی، بانکی، بیمه، کشتی رانی، تسلیحاتی و یا نفتی برای رژیم آخوندی پدیدار خواهند شد.براین سیاق و با تمامی تلاش های خامنه ای برای جلوگیری از این روند، اما شاهد هستیم که طرف مقابل همچنان بر مواضع خود مبنی بر اجرای نمودن تمامی تحریم های ملل متحد تاکید ویژه دارد.حتی دو ابر قدرتی که رژیم بر روی کارت آنها درشواری امنیت سازمان ملل سرمایه گذاری کرده بود نیز تا به امورز نتوانسته و یا نخواسته اند با حریف قدرتمند خود در انطرف آبهای اقیانوس درگیر شوند. این خود به معنای نه تنها «احتیاط»، بلکه میتوان در دنیای دیپلماسی آن را به عنوان «چراغ سبزی» برای شروع تحریم ها نیز ارزیابی نمود.خامنه ای با کوبیدن بر طبل توخالی برجام و در شکاف موجود میان قدرت های جهانی، تا به امروز آب باریکه ای برای قدم های بعدی و مخرب خود باز گذاشته است. زیرا آنچه وی انجام داده، تنها «حفظ» توافق اتمی به هر قیمت و بدون هرگونه بهره بردن از امتیازات آن بوده است. این همان نخ نبات عدم خروج رژیم ار برجام می باشد، زیرا خروج از توافق اتمی به معنای «خودکشی» برای نظام تلقی شده و بدین سان به «اتحاد» سه قدرت دیگر با ایالات متحده علیه مطامع ولی فقیه راه خواهد برد. اما بسیاری از علائم و نشانه ها سخن از آن دارند که این بازی نیز به آخر خود نزدیک می شود. بدین سان وی باید در فردای راه افتادن سیاه چاله تحریم ها میان «وبا و طاعون» یکی را انتخاب نماید.دو سناریو برای آن نیز متصور است. نخست آنکه رژیم آخوندی اینبار نه تنها با زانوان خونین، بلکه با هیکلی خون آلود و سر و دست شکسته، به پای میز مذاکره خواهد رفت و به تبع آن به چهار شرط اصلی طرف مقابل یعنی به اتمی، منطقه ای، تروریسم و موشکی تن داده و یا بی دنده و ترمز به این تونل بی پایان با ایزولاسیون، تحریم ها و فشارهای حداکثری ادامه خواهد داد.تنها امیدی که وی عامدانه در ارگان های زهوار درفته رژیم بدان دامن می زند، بازی با کارت انتخابت در ایالات متحده می باشد. ولی فقیه سرمایه گذاری کلانی برای تکرار و ادامه سیاست مخرب مماشات کرده است. آمال و اروزهای وی که اکنون اساس و پایه مملکت داری و سیاست گذاری ها است، تنها برپایه «سیاست خارجی» استوار شده و بدین سان با آن امید که جمهوری‌خواهان در این دور بازنده بیرون آمده و فضا برای ادامه سیاست مماشات یکبار دیگر باز شود.اما اگر چنین سناریویی تحقق نیافت، آنوقت ولی فقیه چه راه‌حل میان و بلندمدتی در پیش خواهد گرفت؟ این سوالی است که اکنون در میان متولیان و دلواپسان رژیم نیز پدیدار گردیده است. بسیاری از کارشناسان براین عقیده هستند که خامنه ای در داخل کمربند را سفت و سخت بسته و نظام را یکپارچه خواهد کرد. یعنی با حذف بخش بزرگی از باندهای حکومتی و دادن قدرت بیشتر به سپاه و دوایر امنیتی و بروی کار آوردن «یک حزب اللهی جوان»، میخ خود را در داخل برای رویارویی با خارج خواهد کوبید. همچنین در فردای پیروزی جمهوری خواهان و ادامه سیاست فشار حداکثری، خامنه ای باید منطقا از برجام خارج شود، زیرا کارت های ولی فقیه برای ادامه بازی در شکاف میان قدرت های خارجی با توافق اتمی دیگر کارآیی نداشته، بطوریکه هیچکدام آنها بدلیل «منافع ملی» خود حاضر به رویارویی با سیل تحریم ها و فشارهای ایالات متحده نخواهند بود.مدیرکل اسبق خاورمیانه در وزارت‌خارجه رژیم پاسخ به این سوال را (سایت حکومتی انتخاب ۲۵ شهریور ۱۳۹۹) اینگونه داده است: «واقعیت دیگر ابزار زور و قدرت در دستان واشنگتن است. آمریکا اعلام می‌کند از دیدگاه من تحریم‌های شورای امنیت بازگشته است و هر کشور که بخواهد برای نمونه به ایران تسلیحات بفروشد یا با ایران تجارت کند، مورد تحریم آمریکا قرار می‌گیرد. این امر یعنی اینکه آمریکا ابزار قهریه و نرم لازم برای اعمال فشار بر سایر کشور را دارد».
خامنه ای جنایتکار سرانجام یکی دیگر از فرزندان ایران را به جوخه های اعدام سپرد. سخن از تهمتنی از تبار شیراز پایتخت قیام است که در افسانه های ایران باستان از «شجاعت، مردانگی و دلاوری» اش بسیار گفته و نوشته اند
مجموعه بحران های درونی و بیرونی رژیم آخوندی و بویژه وجود بن بست در تمامی سیاست های راهبردی، خیز و خروش مردم بجان آمده در شهرهای کشور و یا فلج اقتصادی و مالی اکنون در منطق خود ولی فقیه را برآن داشته تا «بی دنده و ترمز» بسوی یکدست کردن حاکمیت خیز بردارد.

مسعود رجوی - پیام شماره۱۱ - آماده باش دوران سرنگونی - ۱۲ آبان ۱۳۹۷

massoud rajavi10 1396 8e878

ضد فتوا

فعالیت انجمن‌های پوششی وزارت اطلاعات در آلمان